Pantallas

Fai cuase 1 ano (con menos de 2 anos de idade, cicais demasiado cedo) que comezamos a deixarlle ver a televisión con certa regularidade. Fixémolo progresivamente, comezando por 15 ou 20 minutos ao día en días alternos até a hora diaria que absorbe na actualidade. Resistímonos un pouco a que vexa a programación das distintas canles, seleccionando nun disco duro videos musicais e programas infantís que ve “á carta”.

Ao principio, eran só videos musicais, que actualizabamos conforme pasaban os meses, deixando aqueles que máis gostaba e introducindo outros novos con linguaxes máis complexas. Aguantan desde o principio O Pirimpimpín, dos Meninos cantores e O Parampampero, de MamáCabra, cos que baila, canta e ri que é umha ledicia vela. No que atinxe a programas, o Baby Einstein, As músicas da Carochinha, ChuChu TV ou os Little Einstein, que é o que máis ve hoxendía.

Benvido, Miguel

Adoitaba dicer que sería avó antes que pai naquelas conversas [ás veces incómodas] nas que semella por momentos que o interese do interlocutor radica máis en impacientarte que en preocuparse por ti.

Pois ben, en certo modo non estivo a cousa moi desencaminhada. Mentres a minha filla acababa de facer 2 anos, a minha sobrinha era nai dun fermoso bebé chamado Miguel, dándolle á Lara o seu primeiro "sobrinho segundo" e ao que subscribe o seu primeiro "sobrinho-neto".

Lerias á parte, agardo que o Miguel saiba captar cada día a beleza deste mundo e acade ver a parte máis humana e fermosa dumha sociedade que loita desesperadamente por deshumanizarse.

Abrimos a bitácora

Despois de voltas e máis voltas, hoxe decido criar este espazo no que ir contando -de cando en vez- as novas experiencias que comparto coa minha filla. A Lara ven de facer 2 anos e -para alén de seren tempos moi difíciles- foron os anos nos que máis levo aprendido sobre a vida.

Tentarei volcar aquí as vivencias, opinións e resultados que imos experimentando na nosa relación.